Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΑΠΕΜΕΙΝΕ 15 τους περισσότερους από αυτούς που βρίσκονται υπό τη φροντίδα του πρακτορείου. Οι Φροντιστές κατ’ Οίκον Γκερλέν ειδικεύονται στη μακροχρόνια κατ’ οίκον φροντίδα – ένα από τα μοναδικά γραφεία στο Μέιν που προσφέρουν αυτή την υπηρεσία. Στους τοίχους του γραφείου υπάρχουν αφίσες με χαμογελαστές νοσοκόμες, παρόλο που, όπως κι εγώ, το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού του πρακτορείου δεν μπορεί να διεκδικήσει νόμιμα τον τίτλο του νοσοκόμου. «Τώρα είσαι φροντίστρια» μου είχε πει ο κύριος Γκερλέν κατά τη διάρκεια εκείνης της μοιραίας πρώτης επίσκεψης. «Δεν είσαι νοσοκόμα. Φροντίζεις». Ο τρέχων κατάλογος των φροντιστών αναγράφεται σε έναν πίνακα ανακοινώσεων πίσω από το γραφείο του κυρίου Γκερλέν, όπου φαίνεται ποιος είναι διαθέσιμος και ποιος είναι αυτή την περίοδο με ασθενή. Το όνομά μου ήταν κάποτε ανάμεσά τους, πάντα μη διαθέσιμη, πάντα φροντίζοντας κάποιον. Ήμουν περήφανη γι’ αυτό. Κάθε φορά που με ρωτούσαν τι δουλειά έκανα, έκανα την καλύτερη δυνατή μίμηση του κυρίου Γκερλέν και απαντούσα: «Είμαι φροντίστρια». Ακουγόταν σημαντικό. Άξιο θαυμασμού. Οι άνθρωποι με κοίταζαν με περισσότερο σεβασμό μόλις το έλεγα, κάνοντάς με να πιστεύω ότι είχα επιτέλους βρει έναν σκοπό. Ήμουν έξυπνη, αλλά σίγουρα όχι αυτό που λένε καλή μαθήτρια, είχα τελειώσει με δυσκολία το λύκειο και, μετά την αποφοίτησή μου, πάλευα με το τι να κάνω στη ζωή μου. «Είσαι καλή με τους ανθρώπους» είπε η μητέρα μου όταν με απέλυσαν από ένα γραφείο δακτυλογράφησης. «Ίσως η νοσηλευτική είναι κάτι με το οποίο θα μπορούσες να ασχοληθείς». Αλλά το να γίνω νοσοκόμα απαιτούσε περισσότερη εκπαίδευση. Έτσι, επέλεξα το πλησιέστερο σε αυτό. Μέχρι που έκανα τη λάθος κίνηση. Τώρα είμαι εδώ, νιώθω αγχωμένη, τσιτωμένη και κουρασμένη. Τόσο πολύ κουρασμένη.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=