Η λέσχη των γριφολόγων

S A M U E L B U R R 32 Η Πίπα άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε το πορτοφόλι της. Το σιχαινόταν όταν την αγνοούσαν, νευρίαζε, κι ακό- μα περισσότερο όταν γελοιοποιούνταν. «Δεν ήθελα να σας προσβάλωή κάτι τέτοιο» είπε ημπαρ- γούμαν, «απλώς τις Τρίτες συνήθως έχουμε σκοποβολή με βελάκια». «Είναι κερασμένα, κυρία μου». «Δεσποινίς… παρακαλώ» διόρθωσε η Πίπα προτού κα- τορθώσει να σταματήσει τον εαυτό της. «Και είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας. Μήπως έχετε κάτι αφρώδες;» Ημπαργούμαν σήκωσε τη σόδαπρος το μέρος της. «Έχω τόνικ ή σόδα. Τι κάνεις όρεξη;» Μερικές στιγμές αργότερα ηΠίπα Άλσμπρουκ στεκόταν στην αρχή της στενής σκάλας με τη μοκέτα, έσφιγγε ένα Καμπάρι με σόδα στο χέρι –που δεν το έκανε κέφι–, ανα- σήκωσε τη φανελένια φούστα και προχώρησε προς τη σκά- λα και στο επόμενο κεφάλαιο της ζωής της.