«Σταμάτα!» ψιθύρισε η Κουκουνάρα. Όταν έφυγαν, η Πολύ Σοφή Μάγισσα που Ζει στη Σελήνη σηκώθηκε, υποκλίθηκε και άπλωσε το χέρι της. «Γκάμλακ» είπε. Φανταστείτε ένα μελαγχολικό τραγούδι, να το παίζει ένα χαρούμενο άτομο σε γυάλινο βιολί. Αν μπορείτε να το κάνετε αυτό, τότε έχετε φανταστεί τη φωνή της Πολύ Σοφής Μάγισσας που Ζει στη Σελήνη. Εμένα μου φάνηκε κάπως σφιγμένη. Δεν ξέρω. Ο Γκάμλακ έπιασε το χέρι της και το κούνησε. «Γεια σας!» είπε δυνατά. «Γεια σας! Κάμαρ, αποδώ η Ελβέτικα –είναι κοράκι– κι εκείνα εκεί είναι τα παιδιά της. Κι αποδώ ο Καραμέλος, το φάντασμα που ζει στα μαλλιά μου». 21
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=