Η ιστορία της Ο

Π Ο Λ Ι Ν Ρ Ε Α Ζ 42 οποίο αφήνει να κυλούν μόνο τα δάκρυα, πνίγει τις κραυγές και επιτρέπει λιγοστά βογκητά. Δεν σκόπευαν να το χρησιμοποιήσουν εκείνο το βράδυ, αντιθέτως μάλιστα. Ήθελαν ν’ ακούσουν τα ουρλιαχτά της Ο, το ταχύτερο μάλιστα. Η περηφάνια που της υπαγόρευε να αντισταθεί και να σωπάσει δεν κράτησε πολύ: την άκου- σαν να ικετεύει να τη λύσουν, να σταματήσουν για μια στιγμή, μία και μόνη. Στριφογυρνούσε με τέτοια παραφορά για να γλιτώσει απ’ τον οξύ πόνο των λουριών, που σχεδόν στροβιλιζόταν γύρω απ’ το κορμί της μπροστά στον στύλο, γιατί η αλυσίδα που την κρατούσε, αν και σταθερή, ήταν μακριά και, μολονότι γερή, ήταν κάπως χαλαρή. Έτσι, το υπογάστριο και το μπροστινό μέρος των μηρών, καθώς και το πλαϊνό, δέχονταν σχεδόν τα ίδια χτυπήματα με τους γλουτούς. Μετά από μια ολιγόλεπτη παύση, σκέφτηκαν να συνεχίσουν αφού τη δέσουν πρώτα πάνω στον στύλο περνώ- ντας ένα σκοινί γύρω απ’ τη μέση της. Καθώς την έσφιξαν πολύ, για να στερεώσουν γερά το σώμα της, ο κορμός έγειρε αναγκαστικά κάπως στο πλάι, κάνοντας έτσι τον γλουτό της άλλης μεριάς να προεξέχει εμφανώς. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, τα χτυπήματα δεν παρεκτρέπονταν σπιθαμή, παρά μόνο σκόπιμα. Δεδομένου του τρόπου με τον οποίο την είχε παραδώσει ο εραστής της, η Ο κατάλαβε ότι το να επικαλεστεί τον οίκτο του σίγουρα θα ήταν ο καλύτερος τρό- πος για να επιτείνει την ωμότητα, καθώς εκείνος απολάμ- βανε σφόδρα αυτές τις αδιάσειστες μαρτυρίες της εξουσίας του, τις οποίες αποσπούσε ο ίδιος ή έβαζε άλλους να το κάνουν. Και πράγματι, αυτός πρώτος παρατήρησε ότι το πέ- τσινο μαστίγιο, κάτω απ’ τα χτυπήματα του οποίου είχε στε- νάξει η Ο, τη σημάδευε πολύ λιγότερο (κάτι που πέτυχαν