Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ 25 αποφάσεις και τις ενέργειές της η Ουάσιγκτον, χωρίς προηγούμενο συντονισμό και συνεννόηση με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες αιφνιδιάστηκαν, τα αποδέχθηκαν και πλήρωσαν και πληρώνουν τους λογαριασμούς. Επίσης, ενδεικτικό του αντίκτυπου των δεδομένων αυτών στη διεθνή διπλωματία είναι το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση χορηγούσε –και χορηγεί– δισεκατομμύρια ευρώ σε ανθρωπιστική και αναπτυξιακή βοήθεια σε χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Νοτίου Αμερικής χωρίς κανένα πολιτικό ή οικονομικό όφελος για την ίδια, παρά μόνο για τις ΗΠΑ, που συγκροτημένα και ως εκπρόσωπος της Δύσης εκμεταλλεύονταν τα πολιτικά κέρδη. Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παντελής αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να παίξει ακόμη και σήμερα ουσιαστικό ρόλο στα Δυτικά Βαλκάνια, στα οποία από τις αρχές του 1990 και για όσο είχε ενδιαφέρον «όργωνε» η Ουάσιγκτον. Επιπλέον, η ανυπαρξία σχεδιασμού και παρεμβολής στις τεκτονικές αλλαγές που σημειώθηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 στη Μέση Ανατολή, έναν άλλον γειτονικό της χώρο, όπου λογικά θα έπρεπε να είχε λόγο. Αλλά πώς να έχει λόγο, όταν, πέραν των ανωτέρω δεδομένων, για την οποιαδήποτε σχετική απόφαση θα έπρεπε να υπάρχει συμφωνία απόψεων μεταξύ των βασικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) (που αλληλοτρώγονται) και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Σύνοδο Κορυφής Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΗΠΑ τον Φεβρουάριο του 2005, στις Βρυξέλλες, μετά από μία
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=