Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ 23 χωρίς δικαίωμα παρέμβασης στα εσωτερικά τους και χωρίς ενιαίους μηχανισμούς σε βασικούς τομείς, όπως ο οικονομικός και ο αμυντικός, σε αντίθεση π.χ. με ό,τι συμβαίνει στην ομοσπονδιακή Κυβέρνηση των ΗΠΑ, αντιλαμβάνεται κανείς τα κολοσσιαία προβλήματα που αντιμετωπίζει το κατασκεύασμα το οποίο ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση, ή «this project», όπως συνήθιζαν να την αποκαλούν στον Λευκό Οίκο και στα αμερικανικά και νατοϊκά κέντρα στρατηγικών αποφάσεων. Επιπλέον, η έλλειψη πολιτικής βούλησης για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού αμυντικού συστήματος, δημιουργία η οποία, όπως γνώριζα από πρώτο χέρι λόγω της θητείας μου στο ΝΑΤΟ, υπονομευόταν συνεχώς με συνέπεια αλλά και με ευκολία, εξαιτίας της απραξίας των ευρωπαϊκών χωρών, από τους Αμερικανούς και συνακόλουθα τους Βρετανούς, σε συνδυασμό με την ιδιαίτερα περιορισμένη άσκηση κοινής εξωτερικής πολιτικής, μειώνουν στο ελάχιστο τη δυνατότητα να καταστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση αξιόλογος παίκτης στη διεθνή πολιτική και διπλωματική σκακιέρα, όπου διαδραματίζουν βασικό ρόλο οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία. Ο βασικότερος λόγος για την απραξία αυτή στον αμυντικό τομέα ήταν και είναι η επανάπαυση των κρατώνμελών στην «ομπρέλα» ασφάλειας που τους παρέχει, από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά, η Ουάσιγκτον, είτε απευθείας με στρατιωτική παρουσία είτε μέσω του ΝΑΤΟ. Η κατάσταση αυτή, τις πρώτες δεκαετίες, έδωσε τη δυνατότητα στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να κατευθύνουν τους οικονομικούς πόρους τους προς τους τομείς
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=