BAΣΙΛΗΣ ΚΑΣΚΑΡΕΛΗΣ 18 ώρες θα πετούσαμε με το γνωστό μας C-130 για τις Βρυξέλλες. Καθόμουν δίπλα στον Πορτογάλο ομόλογό μου και συζητούσαμε τη μετάθεσή του στο Λονδίνο, η οποία του είχε ανακοινωθεί πριν από μερικές ημέρες. Κάποια στιγμή κτυπά το τηλέφωνό μου. Απαντώ, και ενεργοποιείται ο συναγερμός σε βαθμό Red Alert, όπως συνηθίζεται να γίνεται στο ΝΑΤΟ σε ιδιαίτερα κρίσιμες καταστάσεις. Μόνο που αυτή τη φορά δεν αφορούσε στο ΝΑΤΟ ή στην Ελλάδα, αλλά εμένα προσωπικά. Με ειδοποιούν από την Αθήνα ότι την επόμενη ημέρα θα συνεδριάσει το Ανώτατο Υπηρεσιακό Συμβούλιο του Υπουργείου Εξωτερικών και ότι, μεταξύ άλλων, θα αποφασιστεί η αναμενόμενη μετάθεσή μου, έπειτα από τέσσερα χρόνια θητείας στη Συμμαχία. Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις στον «περίεργο» διπλωματικό κόσμο, αρχίζω έναν μαραθώνιο τηλεφωνημάτων, για να βγάλω άκρη για το τι πραγματικά πρόκειται να μου ξημερώσει, αφού διαψεύσω ή επιβεβαιώσω φήμες των «διαδρόμων» του Υπουργείου. Ο Πορτογάλος, έχοντας περάσει από παρόμοιες καταστάσεις, κατά τις οποίες οι γνωστές «καραμπόλες» συνεχίζονται μέχρι το «παρά ένα», προσπαθούσε να με καθησυχάσει. Τα τηλεφωνήματα συνεχίστηκαν και μετά την επιστροφή μου στις Βρυξέλλες, μέχρι και την επομένη το μεσημέρι, όταν πληροφορήθηκα ότι, μετά από διάφορες υπηρεσιακές και υπουργικές εισηγήσεις που είχαν διατυπωθεί, ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, αναγνωρίζοντας την άριστη συνεργασία μας κατά τα εξαιρετικά δύσκολα και αποδοτικά χρόνια στο ΝΑΤΟ, με προσωπική του παρέμβαση απο-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=