Η αναζήτηση

Η ΑΝΑΖΗ Τ ΗΣΗ 21 κλεισε πρώτα τα διαβατάρικα πουλιά, μετά όλα. Μετά συνέχισε με τα τετράποδα τα μικρά, τα μεγάλα που λι- γόστευαν, απόμειναν στη λίστα οι λύκοι, τα τσακάλια, οι αλεπούδες και τα αγριογούρουνα. Πιο πολύ το είχε για ασφάλεια απέναντι στους ληστές που αλώνιζαν, παρά για κυνήγι, για αρχοντιά θα έλεγα παρά για ν’ απειλήσει. Άφηνε για το τέλος την πιο σημαντική φροντίδα για τη φοράδα του τη Λέγκω. Έσερνε πάνω της τα δυο του χέρια σαν να ’τανε γιατρός, που ’θελε να βεβαιωθεί για την υγειά της. Κοίταζε τις οπλές της, έλεγχε τα πέταλα, τα δικά της κι όλων των ζωντανών της συνοδείας. Θα πέρναγε όπως συνήθιζε από τη Σιάτιστα, θα ’κα- νε τις συνεννοήσεις με τον φίλο και συνέταιρό του, θα ’παιρνε και τις δικές του παραγγελιές και θα ’φευγε την επομένη το πρωί για τη Σαλονίκη και μετά για Βασι- λεύουσα. Σ’ έναν μήνα θα ’ταν πίσω. Η μητέρα ποτέ δεν ζητούσε τίποτα, γιατί ένα να ζήταγε τρία της έφερνε ο πατέρας και αυτή στεναχωριόταν για το ξόδεμα. Παρ’ όλα αυτά έφερνε πάντα για όλους κάτι. Ιδιαίτερα για την Ελεονόρα, πράγματα που ταιριάζουν σε γυναίκες, λες και ήθελε να πιέσει τον χρόνο, να μεγαλώσει πιο γρήγο- ρα, και η μητέρα στενοχωριόταν και γινόταν κάθε φορά συζήτηση. Η γιαγιά μονάχα ζήταγε μαστίχα χιώτικη, μια χουφτίτσα τόση δα... Ο δάσκαλος του είχε πει κάποτε: «Αν πας στην Πόλη να ψάξεις και να φέρεις του Νικόλα ένα γαλλικό βιβλίο ν’ αρχίσουμε και γαλλικά, κι αν βρεις οποιοδήποτε βιβλίο ενός Ζυλ Βερν, αν βολεύεσαι, να μας το φέρνεις». Του το είχε υποσχεθεί.