Μυστική Λέσχη Κατασκόπων 1: Η υπόθεση του εξαφανισμένου τσιτάχ
10 Τα κορίτσια όρμησαν να τα πιάσουν, αλλά τα είδαν να χορεύ- ουν έξω στην καταιγίδα. «Ωραία» είπε αναστενάζοντας η Πέγκι. «Πήγε περίπατο η διασκέδαση». Εκεί που ήταν έτοιμες να στραφούν αλλού, κάτι παράξενο συνέβη. Μέσα από την ομίχλη και τη βροχή είδαν μια γυναίκα που κρατούσε μια κίτρινη ομπρέλα να περπατά ασυνή- θιστα βιαστικά. Εντάξει, αυτό δεν ήταν ασυνήθιστο. Αλλά νυ- χτιάτικα; Και μες στην καταιγίδα; «Τι παράξενο!» είπε η Ρίτα. «Τι περίεργο!» είπε η Ντοτ. «Και δεν μπορείς με τίποτα να το αγνοήσεις!» είπε η Πέγκι. Δε χρειάστηκε να πουν τίποτε άλλο· τα κορίτσια ανέλαβαν κατευθείαν δράση. Στο κάτω κάτω, είχαν μόλις χάσει τη μονα- δική τους διασκέδαση και ίσως ήταν ώρα να βρουν ένα καινού- ριο μυστήριο για ν’ ασχοληθούν μαζί του. Μέχρι εκείνη τη στιγμή τα κορίτσια είχαν αναλάβει τόσες περιπέτειες, που είχαν μια σιωπηρή ρουτίνα. Για παράδειγμα, η Ντοτ έκανε συνήθως τον κασκαντέρ, γιατί ήταν γρήγορη και σβέλτη, πιο πολύ απ’ ό,τι τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας της. Άρχισε να πηγαινοέρχεται βιαστικά μέσα στο δωμάτιο και να μαζεύει όλα τα απαραίτητα: έναν φακό, το σημειωματάριο της Ρίτας, τα γυαλιά ηλίου της Πέγκι, τις γαλότσες τους, κάτι για να τσιμπήσουν – τα βασικά. ΗΝτοτ τις περισσότερες φορές τελείω νε πριν από τις άλλες και στεκόταν περιμένοντας με αδημονία μέχρι να ετοιμαστούν κι αυτές.
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=