Graffiti palace

G R A F F I T I P A L A C E 19 Η Κάρμαν χαμογελάει, ανάβει τσιγάρο, χτυπάει απαλά το πακέτο να βγει ένα για την Νταλίν. «Πώς νιώθεις;» Η Νταλίν ανάβει και η Κάρμαν φυσάει το σπίρτο πετώντας το έξω από το παράθυρο στη σκοτεινιά του λιμανιού. «Εντάξει, λιγάκι άρρωστη τα πρωινά, αυτό είναι όλο». «Κορίτσι, μήπως καπνίζεις και πίνεις πολύ;» «Ο γιατρός είπε ότι το κρασί και το τσιγάρο είναι ευερ- γετικά, μειώνουν το στρες». «Αυτός ο γιατρός είναι λευκός;» Γελάνε κι οι δυο. «Τον νιώθεις ήδη να κλοτσάει;» Η Νταλίν πιέζει ελαφρά την πα- λάμη της στο σχεδόν αδιόρατο εξόγκωμα του στομαχιού της Κάρμαν, την αποτραβά αμέσως μετά· ένα ξαφνικό αίσθημα ντροπής ή ζήλιας στα μάτια της, ενώ σιγοπίνει το κρασί της. «Όχι ακόμη. Πώς ξέρεις ότι είναι αυτός ;» Η Νταλίν γελάει. «Λοιπόν, μάλλον δεν το ξέρω. Θα νιώ- σεις τις κλοτσιές σύντομα. Πόσο είσαι; Τριών μηνών;» «Συν τρεις βδομάδες». «Γαμώτο, θα τον αισθανθείς όπου να ’ναι. Η μάνα μου λέει, αν τρως μια μπανάνα κάθε μέρα θα βγει αγόρι». Γελάνε και πίνουν κρασί. «Σοβαρολογώ». ΗΝταλίν σκάει ένα πλατύ χαμόγελο. «Τρώγε μπανάνες για αγόρι, λεμόνια για κορίτσι». Η Κάρμαν γελάει, πίνει κρασί, αρχίζει να νιώθει καλύτερα. «Ξέρεις τι; Αργότερα θα πάμε πάνω στο δωμάτιό σου. Άκου τώρα, σοβαρολογώ. Κι αυτό η μάνα μου μου το ’πε. Ξαπλώνεις και φανερώνεις την κοιλιά σου. Παίρνουμε ένα μολύβι και το δένουμε σ’ έναν σπάγγο, θα το κρατήσω πάνω από το στομάχι σου. Τώρα, εάν το μολύ-