8 ραντο μήπως δεν αιωρείται αιώνια ανάμεσα στις ελπίδες σου και στους ουρανούς; Αν μπορούσα, δεν θα συμπεριλάμβανα εδώ, στην τωρινή μου αφήγηση, μιαν αναφορά στα τελευταία μου χρόνια με την ανείπωτη δυστυχία, με το ασυγχώρητο έγκλημα. Αυτή η εποχή, αυτά τα τελευταία χρόνια, οδήγησε αιφνίδια προς ολοένα και μεγαλύτερη εξαχρείωση, που μόνο την καταγωγή της έχω τώρα σκοπό να εκθέσω. Οι άνθρωποι συνήθως κατρακυλούν βαθμιαία στην ποταπότητα. Σ’ εμένα όμως σύσσωμη η αρετή γλίστρησε απότομα από πάνω μου κι έπεσε σαν μανδύας. Από μια σχετικά συνηθισμένη κακοήθεια, πέρασα, με τη δρασκελιά ενός γίγαντα, σε ακρότητες χειρότερες και από εκείνες του Ηλιογάβαλου. Ποια τύχη και ποιο το ένα και μοναδικό γεγονός που επέτρεψε στο κακό να συντελεστεί ελπίζω να ανεχθείτε να ακούσετε. Ο θάνατος πλησιάζει· και η σκιά που τον προαναγγέλλει έχει απαλύνει την ψυχή μου. Λαχταρώ, στο πέρασμα μέσα από τη ζοφερή κοιλάδα, να ’χω τη συμπάθεια –παρά λίγο να πω τον οίκτο– των συνανθρώπων μου. Ευχαρίστως θα δεχόμουν να πιστέψουν ότι υπήρξα, σε κάποιον βαθμό, σκλάβος περιστάσεων που ξεφεύγουν από τον ανθρώπινο έλεγχο. Θα επιθυμούσα να αναζητήσουν,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=