Φωτεινή πολιτεία

A N D R É S B A R B A 14 που σε τρέλαινε: το έντονο πράσινο της ζούγκλας, που έφτανε κολλητά στον δρόμο σαν ένα τείχος από φυτά, το λαμπερό κόκκινο της γης, το μπλε του ουρανού μ’ εκείνο το φως που σε ανάγκαζε να έχεις συνέχεια τα μάτια μισόκλειστα, το συμπαγές καφέ εκείνων των τεσσάρων χιλιομέτρων απ’ όχθη σ’ όχθη του ποταμού Ερέ, όλα μου έλεγαν με φανερά σημά- δια ότι δεν είχα τίποτα στο ιστορικό του νου μου με το οποίο να μπορώ να συγκρίνω αυτά που έβλεπα για πρώτη φορά. Φτάνοντας στην πόλη, πήγαμε στο δημαρχείο για να μας δώσουν το κλειδί του σπιτιού μας κι ένας υπάλληλος ήρθε μαζί μας στο βανάκι για να μας δείξει τον δρόμο. Κοντεύαμε να φτάσουμε, όταν έξαφνα είδα μπροστά μας, σε απόσταση δύο μέτρα το πολύ, ένα τεράστιο τσοπανόσκυλο. Η αίσθηση –κατά πάσα πιθανότητα αποτέλεσμα της εξάντλησης απ’ το ταξίδι– ήταν σχεδόν φασματική, λες και ο σκύλος δεν είχε απλώς διασχίσει τον δρόμο, παρά είχε εμφανιστεί καταμεσής του δρόμου από το που- θενά. Δεν πρόλαβα να φρενάρω. Έσφιξα το τιμόνι με όλη μου τη δύναμη, ένιωσα το χτύπημα στα χέρια μου κι εκείνο τον ήχο που, όταν τον ακούσεις μια φορά, δεν τον ξεχνάς ποτέ πια: αυτόν που κάνει ένα σώμα όταν χτυπάει σ’ έναν προφυλακτήρα. Κατε- βήκαμε βιαστικά. Δεν ήταν σκύλος, παρά σκύλα, είχε τραυματιστεί άσχημα, ανάσαινε λαχανιαστά κι