Πάτρικ Λη Φέρμορ μια περιπέτεια

Η Χ Ω Ρ Α Τ Ο Υ Π Ο Τ Ε 45 τον κύριο Μόλντεν και όταν ανοίγεις το πάνω συρτάρι δείχνει [ακούγεται;] σαν ηλεκτρικό τρενάκι σε πανηγύρι. Το τελευταίο είναι και το καλύτερο, ένα ωραίο, παλαιό ντουλάπι για φλιτζά- νια, τόσο παλαιό όσο και ο Ιάκωβος ο Α΄. Έχει ένα υπέροχο κυκλικό ράφι που στηρίζεται από ένα κολονάκι. Μπροστά έχει σκαλίσματα. Τα χερούλια στις πόρτες είναι δύο μπρούτζινα κε- φάλια λεόντων. Και τα δύο λιοντάρια έχουν μπρούτζινους χαλ- κάδες στα στόματά τους. Τα βαφτίσαμε και τα δύο, το ένα με το όνομα του προστάτη τους, Άγιο Ιερώνυμο, και το άλλο Αν- δροκλή. Στην κορυφή έχει και δύο σκαλιστούς δράκους. Όλο το πράγμα δείχνει κορυφαίο διότι το γυαλίσαμε. είναι ωραίο. Με αγάπη, Πάντι 15 Ο Πάντι ήταν τόσο ευτυχισμένος στο Ντάουνς Λοτζ όσο δυστυχι- σμένος ήταν στο Σεντ Πίραν’ς. Έγινε δεκτός με θέρμη στην οικο- γενειακή ζωή των Σκοτ-Μόλντεν και τα πήγαινε καλά με τους τρεις γιους τους, ειδικά με τον Ντέιβιντ (ο οποίος έγινε πιλότος κατά τη διάρκεια του πολέμου και, τελικώς, έφτασε στον βαθμό του πτε- ράρχου). Συχνά διάβαζε δυνατά, τα απογεύματα επιδιδόταν στην υποκριτική, ενώ το καλοκαίρι τα αγόρια έφτιαξαν ένα δενδρόσπι- το σε μια τεράστια, γέρικη φουντουκιά. Είχε τσίγκινη στέγη και κατά το τελευταίο θερινό τρίμηνο ο Πάντι είχε πάρει την άδεια να κοιμάται εκεί. Επίσης, του επέτρεψαν να επιδοθεί σε αυτό που ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει κλιμακούμενη θρησκευτική μανία. Οι Σκοτ-Μόλντεν δεν ήταν ιδιαίτερα θρήσκοι, αλλά ο Πάντι –όπως φανερώνει και το γράμμα προηγουμένως– ενδιαφερόταν πολύ για τη θρησκεία σε αυτήν τη φάση. Ο καθολικισμός και η λατινική λειτουργία τον σαγήνευαν, όπως και τα κεριά, οι καμπάνες, το λιβάνι και τα αγάλ- ματα της ρωμαϊκής παράδοσης. Ο Πάντι δεν προσηλυτίστηκε πο- τέ, αλλά σε όλα τα επίσημα έγγραφα έως το τέλος του πολέμου ανέγραφε τον εαυτό του ως «Ρ.Κ.» (Ρωμαιο-καθολικός). Μετά τον πόλεμο φαίνεται ότι τα θρησκευτικά του αισθήματα υποχώρησαν.