Άπαιχτοι Ντετέκτιβ - Υπόθεση: Εξαφανισμένα (υπέροχα) αγόρια
12 Τι σιχαμάρα! Λάτρευε τον ΚΕΡΑΥΝΟ και τους παίκτες, ήταν όλοι συμ μαθητές και φίλοι του, αλλά αυτό δε σήμαινε πως λάτρευε και τις βρόμικες κάλτσες τους. Μέχρι που στο τέλος υποχρεώ θηκε να τις πιάσει για να τις πετάξει από πάνω του. «Ώρες ώρες γίνεστε κόπανοι, ένα μάτσο βλαμμένοι!» τους φώναξε νευριασμένος, μήπως και τους κόψει λίγο τα χαχα νητά. Το μόνο που κατάφερε ήταν να μαζευτούν σε έναν κύκλο όλοι μαζί, όπως έκαναν πριν από κάθε αγώνα, να χοροπηδά νε και να τραγουδάνε δυνατά: Κόπανοι, κόπανοι, κόπανοι, ολέ! Είμαστε βλαμμένοι, είμαστε κομπλέ! Ακούγοντάς τους να ουρλιάζουν χαρούμενοι, δεν κατά φερε να παραμείνει θυμωμένος. Ειδικά όταν άκουσε να φω νάζουν το σύνθημα της ομάδας τους: Βρέχει, χιονίζει, ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ μας σκίζει! Το μόνο που ήθελε ήταν να πάει μαζί τους για να τραγου δήσει κι αυτός. Μα δεν μπορούσε. Έπρεπε πρώτα να πάει να πλυθεί. Έβαλε δύναμη στις ρόδες και κύλησε το καροτσάκι του μέχρι το χαμηλό κτίριο στο πίσω μέρος της παιδικής χα ράς, εκεί όπου στεγάζονταν οι νιπτήρες και οι τουαλέτες. Δεν του έφταναν όλα τα υπόλοιπα, ήταν και αλλεργικός στη σκόνη και τη βρομιά.
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=