England, England

J U L I A N B A R N E S 14 αναγκαζόταν να επινοήσει, όπως τότε που ο μπαμπάς της ήταν έξω στη βροχή και της επέστρεψε το Σταφορντσάιρ βρεγμένο ή τότε που είχε τσακίσει τη γωνία του Λεστερσάιρ– είχαν χαθεί. Oι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας είναι τα όνειρα που σου μένουν μετά το ξύπνημα. Oνειρεύεσαι όλη νύχτα ή επί μεγάλα, σημαντικά τμήματα της νύχτας, κι όμως όταν ξυπνάς το μόνο που μένει είναι η ανάμνηση της εγκατάλειψης, ή της προδοσίας, ή της παγίδευσης, ή της έκθεσης στην παγωνιά και καμιά φορά ούτε καν αυτό, αλ­ λά μόνο μια ξεθωριασμένη ύστερη εικόνα του συναισθήμα­ τος που ανακινήθηκε απ’ αυτά τα γεγονότα. Kαι υπήρχε ένας ακόμα λόγος δυσπιστίας. Αν η ανάμνη­ ση δεν ήταν ένα πράγμα αλλά η ανάμνηση μιας ανάμνησης μιας ανάμνησης, καθρέφτες παράλληλα τοποθετημένοι, τότε αυτό που το μυαλό σου σου λέει τώρα ότι έγινε τότε, είναι χρωματισμένο απ’ τα ενδιάμεσα γεγονότα. Είναι σαν μια χώρα που θυμάται την ιστορία της: το παρελθόν δεν είναι ποτέ απλώς παρελθόν, είναι αυτό που κάνει το παρόν να ανέχεται τον εαυτό του. Το ίδιο ίσχυε και για τους αν­ θρώπους, αν και η διαδικασία προφανώς δεν ήταν τόσο απλή. Άραγε αυτοί που ήταν απογοητευμένοι από τη ζωή τους θυμόνταν μια ειδυλλιακή εικόνα ή κάτι που δικαιολο­ γούσε την απογοητευτική αυτή κατάληξη; Κι αυτοί που ήταν ικανοποιημένοι με τη ζωή τους θυμόνταν πρότερες ικανο­ ποιήσεις ή κάποια στιγμή αναποδιάς που ξεπεράστηκε επι­ τυχώς; Ένα στοιχείο προπαγάνδας, μάρκετινγκ, έμπαινε πάντα ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό άνθρωπο. Και μια αδιάλειπτη αυταπάτη. Γιατί, ακόμα κι αν τα