Ελευθερία

17 Ευτυχισμένα παιδικά χρόνια Κβίτσο Στις 10 Νοεμβρίου 1989, Παρασκευή, έφυγα από το διαμέρισμά μου στη Σενχάουζερ Αλέε 104 στο Πρεντσλάουερ Μπεργκ του Βερολίνου γύρω στις 6.30 π.μ., όπως κάθε πρωί, για να πάω στη δουλειά μου από τον σταθμό του Ες-Μπαν Σενχάουζερ Αλέε στο Μπερλίν-Άντλερσχοφ. Το Ες-Μπαν * ήταν γεμάτο, έξω ήταν ακόμη σκοτεινά. Όπως πάντα τέτοια ώρα. Στην πραγματικότητα, όμως, τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Το προη­ γούμενο βράδυ ο Γκίντερ Σαμπόφσκι, γραμματέας Πολιτικής Ενημέρω- σης και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της ηγεσίας του Ενιαίου Σοσια- λιστικού Κόμματος της Γερμανίας (SED), είχε δηλώσει στην τηλεόραση της ΛΔΓ πως «οι αιτήσεις για ταξίδια στο εξωτερικό γίνονται πλέον δεκτές χωρίς ειδικές προϋποθέσεις (λόγοι ταξιδιού, οικογενειακές σχέ- σεις)». Στη συνέχεια, αφού ερωτήθηκε σχετικά, επιβεβαίωσε ότι η από- φαση αυτή είχε «άμεση ισχύ». Την Πέμπτη εκείνη, 9 Νοεμβρίου 1989, ο Γκίντερ Σαμπόφσκι είχε πράγματι ανακοινώσει το τέλος του Τείχους του Βερολίνου. Από το σημείο εκείνο δεν υπήρχε πλέον επιστροφή. Το ίδιο βράδυ βρέθηκα κι εγώ ανάμεσα στο πλήθος που κατευθυ- νόταν προς τη συνοριακή διάβαση Μπρονχόλμερ Μπρίκε και στη συ- νέχεια προς το Δυτικό Βερολίνο. Κάτοικοι του Δ. Βερολίνου, γυναίκες και άνδρες, ξεπρόβαλλαν από παντού και μας καλούσαν στα σπίτια τους να μας κεράσουν μια μπίρα για να γιορτάσουμε αυτό το απίστευτο γεγονός. Άλλοι, απ’ τον ενθουσιασμό τους, βγήκαν οι ίδιοι στον δρόμο. * S-Bahn: Το γερμανικό τραμ.