Η εκδίκηση

11 Η Ε Κ Δ Ι Κ Η Σ Η αγνοώντας επιδεικτικά όλες τις επιφυλάξεις της Κάτριν. Αλλά και η στάση του Κάρδαρ άλλαζε όσο πλησίαζαν προς την ακτή, είχε χαθεί όλη η παλικαριά και η όρεξη που είχε όσο ετοιμά- ζονταν για το ταξίδι. Η Κάτριν, φυσικά, ήταν η τελευταία που θα είχε δικαίωμα να μιλήσει· καθισμένη πάνω σε ένα σακί με ξύλα, δεν έλεγε να το κουνήσει αποκεί. Η διαφορά με τους άλλους δύο ήταν ότι εκείνη τουλάχιστον δεν είχε δείξει ποτέ ενθουσιασμό γι’ αυτό το ταξίδι. Μέχρι στιγμής, ο μόνος από τους επιβάτες που έδειχνε να τον χαροποιεί η ιδέα να βγει στη στεριά ήταν ο Πούτι, το σκυλάκι της Λιβ, που –κόντρα σε όλα τα προγνωστικά– είχε αποδειχτεί κανονικός θαλασσόλυκος. Εκτός από το πλατάγισμα των κυμάτων, η σιωπή τριγύρω ήταν απόλυτη. Αλήθεια, πώς φαντάστηκαν ποτέ ότι το εγχεί- ρημά τους θα είχε επιτυχία; Οι τρεις τους ολομόναχοι σε ένα εγκαταλειμμένο χωριό ψηλά στον βορρά, στη μέση του πουθε- νά, στο καταχείμωνο, χωρίς ηλεκτρισμό και θέρμανση, και με μόνη οδό διαφυγής τη θάλασσα. Έτσι και συνέβαινε κάτι απρό- οπτο, θα έπρεπε να βασιστούν στις δικές τους δυνάμεις και μόνο. Και τώρα που αντιμετώπιζε την πραγματικότητα, η Κά- τριν έβλεπε ότι η εφευρετικότητά τους ήταν πολύ περιορισμέ- νη. Κανείς από τους τρεις δεν ήταν παιδί της υπαίθρου και η ανακαίνιση παλιών σπιτιών ήταν η τελευταία δουλειά που θα τους ταίριαζε να κάνουν. Άνοιξε το στόμα της, έτοιμη να απο- φασίσει για λογαριασμό και των τριών, απαντώντας στον κα- πετάνιο ότι δέχονταν την προσφορά του, αλλά το ξανάκλεισε χωρίς να πει λέξη και αναστέναξε από μέσα της. Η στιγμή είχε περάσει, δεν υπήρχε επιστροφή, και ήταν πολύ αργά για να αρχίσει τώρα να διαμαρτύρεται. Δεν της έφταιγε κανείς, μόνη της είχε μπλέξει σ’ αυτή την ανοησία, εκείνη είχε αφήσει να χαθούν ένα σωρό ευκαιρίες για να προβάλει τις αντιρρήσεις της ή να αλλάξει γνώμη. Απ’ όταν προέκυψε το σχέδιο, θα μπορούσε οποιαδήποτε στιγμή, παραδείγματος χάρη, να είχε προτείνει να μην αγοράσουν μερίδιο του σπιτιού ή έστω να