Η εκδίκηση

10 Y R S A S I G U R D A R D O T T I R , τα βάλετε σε τάξη αφού φύγω. Κάπου εδώ γύρω πρέπει να υπάρχει και ένα καρότσι μεταφοράς». «Κανένα πρόβλημα». Ο Κάρδαρ χαμογέλασε ξεψυχισμένα στον καπετάνιο, αλλά δεν έκανε καμία κίνηση να αρχίσει να ξεφορτώνει. Έσυρε τα πόδια του, ξεφύσησε δυνατά κι ύστερα έστρεψε το βλέμμα προς τη στεριά, όπου μια σειρά σπίτια πρόβαλλαν πάνω από την ακτογραμμή. Ακόμα πιο πίσω, φαί- νονταν κι άλλες στέγες. Ήταν λίγο μετά το μεσημέρι, αλλά το αδύναμο χειμωνιάτικο φως σωνόταν πολύ γρήγορα. Σύντομα θα άρχιζε να σκοτεινιάζει. «Δεν θα έλεγα πως το χωριό σφύζει από ζωή» είπε με ψεύτικη ευθυμία. «Ε, όχι. Γιατί, αυτό περιμένατε;» Ο καπετάνιος δεν έκρυψε την έκπληξή του. «Νόμιζα ότι είχατε ξανάρθει εδώ. Αν θέλετε, πάντως, ξανασκεφτείτε το. Μετά χαράς να σας γυρίσω πίσω, όπως είστε. Χωρίς να σας χρεώσω παραπάνω, εννοείται». Ο Κάρδαρ κούνησε αρνητικά το κεφάλι του αποφεύγοντας συστηματικά να κοιτάξει την Κάτριν, που προσπαθούσε να συναντήσει το βλέμμα του ώστε να του κάνει νόημα ή να του δείξει με κάποιον άλλο τρόπο πως δεν θα την πείραζε καθόλου αν ξανάφευγαν όπως είχαν έρθει. Ποτέ δεν την είχε συναρπά- σει αυτή η ιδέα όσο τον Κάρδαρ, αλλά ούτε και είχε αντιταχθεί ποτέ στα ίσα, το αντίθετο. Πήγε με τα νερά του, αφέθηκε να την παρασύρει ο ενθουσιασμός του και η βεβαιότητα πως όλα θα πήγαιναν ρολόι, αλλά τώρα που ο Κάρδαρ φαινόταν να αμφιβάλλει, η πίστη της ξεθώριασε μεμιάς. Ξαφνικά ήταν σί- γουρη ότι το καλύτερο που θα μπορούσαν να ελπίζουν ήταν σε μια παταγώδη αποτυχία και απέφυγε σκόπιμα να φανταστεί το χειρότερο δυνατό σενάριο. Έριξε μια ματιά στη Λιβ, που, γερμένη στην κουπαστή, έψαχνε ακόμη την ισορροπία που είχε χάσει απ’ όταν άφησαν πίσω τους το λιμάνι του Ισαφιορ- δούρ. Σε όλο το ταξίδι, η Λιβ έδινε μάχη με τη ναυτία και τώρα είχε τα μαύρα της τα χάλια. Καμία σχέση με τη ζωηρή και καμαρωτή Λιβ που έκανε σαν τρελή να έρθει μαζί τους,