Η εκδίκηση

16 Y R S A S I G U R D A R D O T T I R , τριν τα έστηνε στη σειρά, έτσι ώστε η άκρη της προβλήτας να μένει πάντα ελεύθερη για το επόμενο φορτίο. Τη Λιβ την άφη- σαν να ξεκουραστεί. Δεν ήταν καθόλου καλά και το μόνο που κατάφερε να κάνει ήταν να συρθεί στη στεριά και να πλαγιά- σει πάνω στην άμμο, στο ψηλότερο σημείο της ανηφορικής παραλίας. Ο Πούτι την ακολούθησε χοροπηδώντας, καταχα- ρούμενος που πατούσε ξανά σε στέρεο έδαφος και εντελώς αδιάφορος για το χάλι της κυράς του. Η Κάτριν μετά βίας κατάφερνε να προλαβαίνει τους δύο άντρες που ξεφόρτωναν και αρκετές φορές χρειάστηκε να πηδήξει ο ένας από τους δυο έξω από τη βάρκα για να τη βοηθήσει. Με τα πολλά, όλο το φορτίο κατέληξε σε μια μακριά γραμμή πάνω στην προβλήτα εν είδει τιμητικής φρουράς για την υποδοχή τους. Ο καπετάνιος έσερνε ανυπόμονα τα πόδια του, φανερά πιο πρόθυμος να τους αποχωριστεί απ’ ό,τι εκείνοι αυτόν. Η πα- ρουσία του τους δημιουργούσε μια αίσθηση ασφάλειας που θα χανόταν μαζί με τη βάρκα του στο βάθος του ορίζοντα. Σε αντίθεση με τους επισκέπτες, αυτός είχε ξαναβρεθεί αντιμέ- τωπος με τα στοιχεία της φύσης και ήταν προετοιμασμένος για ό,τι μπορεί να του τύχαινε. Ο Κάρδαρ και η Κάτριν φλέρταραν με την ιδέα να του ζητήσουν να μείνει λίγο παραπάνω και να τους δώσει ένα χεράκι με τα πράγματα, αλλά κανένας από τους δυο δεν τόλμησε να το προτείνει. Τελικά ο καπετάνιος σήμανε πρώτος τη λήξη. «Λοιπόν, το μόνο που μένει τώρα είναι να βγείτε και να ξεκινήσετε». Απευθύνθηκε στον Κάρδαρ κι εκείνος του χαμογέλασε με μισή καρδιά και πήδηξε στην πλωτή προβλήτα. Στάθηκε δίπλα στην Κάτριν και απέμειναν να τον κοιτάζουν αμήχανοι. Ο καπετάνιος απέφευγε το βλέμμα τους, σαν να ντρεπόταν. «Όλα θα πάνε καλά. Και η φίλη σας θα συνέλθει γρήγορα, ελπίζω». Ένευσε προς τη Λιβ, που είχε ανακαθίσει στην άμμο. Το άσπρο κοστούμι του σκι έβγαζε μάτι από μακριά, άλλη μια φανερή απόδειξη για το πόσο αταίριαστοι ήταν οι τρεις νεο-