DNA

Y R S A S I G U R D A R D O T T I R 16 μαζί, από τη στιγμή που μάλλον δεν είναι αδέλφια από τους ίδιους γονείς;» Εκείνη τη στιγμή ο άντρας με τις εκθέσεις ανέβηκε στην εκτί­ μηση της ευαίσθητης νεαρής γυναίκας. «Κατά την άποψή μου, το ζήτημα της πατρότητας είναι άσχετο. Απ’ όσο ξέρουν τα ίδια είναι αδέλφια, παρόλο που όπως όλα δεί­ χνουν έχουν μόνο την ίδια μητέρα. Ο πατέρας των δύο μικρότερων είναι άγνωστος. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με το μεγαλύτερο αγόρι. Σύμφωνα με τη γνώμη του γιατρού που τα εξέτασε, το μι­ κρότερο αγόρι και το κορίτσι έχουν ίδιους και τους δύο γονείς και ο μεγαλύτερος αδελφός είναι ετεροθαλής. Αν και πρέπει να επι­ σημάνω ότι αυτό βασίζεται στη δήλωση του άντρα που φέρεται να είναι πατέρας του μεγαλύτερου αγοριού· ορκίζεται ότι δεν είχε άλλες σεξουαλικές επαφές με τη μητέρα αφότου γεννήθηκε ο γιος τους – από τότε που εκείνη αναγκάστηκε να μετακομίσει για να μείνει με τον πατέρα της». Ο άντρας έκανε μια γκριμάτσα και ξεροκατάπιε προτού συνεχίσει. «Όμως θα χρειαζόταν τεστ DNA για να αποδείξουμε τη σχέση που συνδέει τα παιδιά, και δεν υπάρ­ χει χρόνος ή χρήματα γι’ αυτό. Και, για να είμαστε ειλικρινείς, κανείς δεν θέλει να μάθει τα αποτελέσματα. Είναι προτιμότερο για όλους τους εμπλεκομένους να υποτεθεί ότι τα παιδιά έχουν “κανονικούς” πατεράδες. Και τα τρία, όχι μόνο το μεγαλύτερο». Κανείς δεν μίλησε. Ήταν όλοι εξοικειωμένοι με την ιστορία. Ήξεραν για τα παιδιά και τη μητέρα τους. Για τον παππού τους και για το ανομολόγητο έγκλημα που υπήρχαν υποψίες ότι είχε διαπράξει σε βάρος της κόρης του. Τώρα η μοίρα των τριών μι­ κρών παιδιών με τις χαρακωμένες ψυχές ήταν στα χέρια τους. Τι έπρεπε να κάνουν; «Τι γνώμη έχετε για τον πατέρα τους, αυτό τον Θόργκεϊρ;» Η νεαρή γυναίκα έσπασε τη σιωπή. «Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει γνώμη;»