Βρόμικη σάρκα

P E D R O J U A N G U T I É R R E Z 10 «Ναι, τα παράτησα. ΟΜπεΡό δεν θέλει να δουλεύω. Είναι πολύ ευγενικός, το μόνο που μου είπε ήταν: “Καρμέλα, έρω­ τα της ζωής μου, δεν επιθυμώ να συνεχίσεις να εργάζεσαι άπαξ και γίνεις γυναίκα μου”. Λογικό, με φροντίζει πολύ και δεν θέλει να μου λείψει τίποτα. Επιπλέον, έχει πια γεμίσει ο τόπος με επιθεωρήσεις και βαριετέ. Επιπολαιότητες. Δεν εί­ ναι πια όπως παλιά. Όχι. Τώρα θέλουν να βγάλω στήθος. Ε όχι! Η Καρμέλα Ατσάγα είναι επαγγελματίας. Κι έτσι χαίρομαι που απομακρύνθηκα από αυτό τον κόσμο. Δεν είναι πια το ίδιο, αχ, δεν είναι πια όπως παλιά». Ήταν ένα ζευγάρι παράξενο. Ή περίεργο. Εκείνος έφτανε με το ζόρι στο ύψος του στήθους της. Ήταν μικροκαμωμένος και κοντός. Ενώ εκείνη ήταν πολύ ψηλή, σωματώδης και γε­ ροδεμένη, με μεγάλα στήθια, κώλο σφιχτό και πεταχτό, μπρά­ τσα στιβαρά. Μεγάλα χέρια, μεγάλα πόδια. Όλα σε αφθονία. Και βλέμμα ελαφρώς μοχθηρό ή διεστραμμένο. Στο κρεβάτι, εκείνος ερωτοτροπούσε με την τεράστια αυτή ποσότητα σάρ­ κας. Ρουφούσε, φιλούσε, χούφτωνε, δάγκωνε, χτυπούσε και το απολάμβανε πάρα πολύ. Εκείνη αφηνόταν στον έρωτα αυ­ τού του εύθραυστου τριχωτού αρκούδου που με ευκολία είχε αιχμαλωτίσει. Η αίσθηση ότι είχε ένα ανθρωπάκι σαν παιχνίδι ανάμεσα στις χερούκλες της που τριβόταν στα τεράστια στήθια της την έκανε να έχει πολλαπλούς οργασμούς και να αναστε­ νάζει από ηδονή πολλές φορές τη μέρα. Ήταν νέοι κι ευτυχι­ σμένοι. Τόσο ευτυχισμένοι που σε λίγες βδομάδες εκείνη έμεινε έγκυος και σε εννιά μήνες γέννησε τη Λουθία. Πήρε το όνομα αυτό επειδή γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου του 1905, μέρα εορτασμού της καθολικής μάρτυρα. Η Λουθία δεν απέκτησε αδέρφια. Εν μέρει επειδή «δεν το