Βρόμικη σάρκα

P E D R O J U A N G U T I É R R E Z 8 Η Λουθία είχε γεννηθεί στηΜαδρίτη. Τα πρώτα δεκαεννέα χρόνια της ζωής της τα έζησε με τους γονείς της, σε μια κο­ ράλα, το χαρακτηριστικό αυτό συγκρότημα λαϊκών κατοικιών της Μαδρίτης, χτισμένων γύρω από μια εσωτερική αυλή. Ήταν μια κοινή κοράλα, αλλά η μητέρα απέφευγε εκείνη την τόσο άσχημη λέξη που θύμιζε το κοράλ, δηλαδή σαν να λέμε μα­ ντρί, και έλεγε πάντα «ένα εσωτερικό διαμερισματάκι» και γλύκαινε τη φωνή της για ν’ ακούγεται καλύτερο. Δύο μικρο­ σκοπικά δωμάτια ήταν όλο κι όλο. Ένα διαμέρισμα μικρό, σκοτεινό, κλειστοφοβικό και με κακό εξαερισμό. Στο κέντρο, κοντά στην Πουέρτα δε Τολέδο. Την υπόλοιπη ζωή της η Λου­ θία θυμόταν πάντα εκείνο το μέρος ως το πιο κρύο και σκο­ τεινό στον κόσμο, κλειστό από παντού και με έναν αέρα φορ­ τισμένο και βαρύ. Ένα μείγμα από βρόμικα πόδια, πολυφο­ ρεμένα και κακοπλυμένα ρούχα και ένα μόνιμο άρωμα ψητού κατσαρόλας και τηγανητού τσορίθο. Η μητέρα ήταν μια γυναίκα γεροδεμένη, αυταρχική και τραχιά. Μια κυρία αποφασιστική και πραγματίστρια, που έμοιαζε να μην είχε αμφιβάλει ποτέ για τίποτα στη ζωή της. Μιλούσε με έμφαση, έπαιρνε αποφάσεις και προχωρούσε με εκρηκτική ενέργεια. Ήταν σοπράνο και είχε τραγουδήσει σε μερικές θαρθουέλες για κάποια χρόνια. Τότε, ερωτεύτηκε απελπισμένα –καλά, όχι και τόσο απελπισμένα, απλώς ερω­ τεύτηκε– έναν ανθρωπάκο κοντό, περιποιημένο και σιωπηλό, με το ύφος του κλασικού κακομαθημένου παιδιού. Θαυμα­ στής άνευ όρων κάθε ερμηνείας της, της χάριζε λουλούδια και σοκολατάκια συνοδευόμενα από διακριτικές κάρτες με ζευγαράκια ερωτευμένων ανάμεσα σε ροζ καρδιές. Στις κάρ­ τες εκείνος έγραφε μόνο, με μολύβι και τραγικό γραφικό χα