234 Big Bang 1970-1973 Πού οφείλεται αυτή η επιτυχία; Ο ίδιος θα πει: «Ναι, όλα πήγαν καλά. Καμμιά φορά τυχαίνει να περάσω από το κλειστό πια Ροντέο και σκέπτομαι ότι το μπουκάλι με το γράμμα που έριξα στη θάλασσα έφτασε σιγά σιγά στα χέρια αυτών που έπρεπε».74 Γραμμένα κυρίως στο διάστημα της παραμονής του εκτός Ελλάδας, πολλά από τα τραγούδια του δίσκου ακούγονται ακόμη: Θαλασσογραφία, Οι πίσω μου σελίδες, Είδα την Άννα κάποτε, Τα παιδιά που χάθηκαν, Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Τα περισσότερα «είναι γραμμένα με τρόπο που δεν θυμίζει τίποτα προηγούμενο στο ελληνικό τραγούδι. Είναι συνθέσεις με κύριο χαρακτηριστικό την πλήρη ελευθερία της μουσικής μορφής και την ταύτισή της μ’ ένα περιεχόμενο ανάλογο και αποδεσμευμένο από μέτρα και ρυθμούς που διακρίνουν το «τυπικό» του τραγουδιού».75 Το έργο είναι καρπός μιας διαδικασίας ενηλικίωσης και ωρίμανσης, όπου η σύλληψή του, η διαφυγή του και η επιστροφή παίζουν κομβικό ρόλο, όπως θα περιγράψει το 1970 με τον γνωστό του τρόπο: «Πάω στο σπίτι μου» θα πη γυναίκα και παιδί και ηλεκτρική κουζίνα και ρολόι και μαλακές κουβέρτες. Κυρίως θα πη «περιορίζω την ελευθερία μου από μόνος μου», κι αυτό είναι αφάνταστα αναπαυτικό μέσα σ’ έναν κόσμο εχθρικό και άβολο… Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που ο γάμος σαν θεσμός, με όλα του τα ελαττώματα, εξακολουθεί να αντέχει… Στις αρχές, η γυναίκα μου κι εγώ τρομάζαμε από τις μακρυές σιωπές που επέβαλλε ανάμεσά μας η συνεχής συμβίωση. Τώρα το θεωρούμε απόλυτα φυσικό. Εκείνη μαγειρεύει, βλέπομε τηλεόραση, παίζομε με τον μικρό, πίνομε καφέ. Όλα είναι ήσυχα, κι εγώ ανεβαίνω στο επάνω δωμάτιο, κλείνω την πόρτα, απλώνω τα χαρτιά μου και λέω: «Εμπρός, φτιάξε κάτι με κείνη την ιδέα που σου είχε έρθει τις προάλλες. Είναι καλή ιδέα και, αν την τραγουδήσης καλά, μπορεί και πάλι να προκαλέσης το ενδιαφέρον του κόσμου. Κάνε, λοιπόν, το καλύτερο και γρήγορα, πριν το μετανοιώσης. Γιατί τότε το τραγούδι δεν θα γραφτή, θα ξαναγυρίσει στο σκοτάδι». […] Όμως όταν το τραγούδι βγη στο φως, τίποτε δεν μπορεί να του αντισταθή. Πετάω από τη χαρά μου, νοιώθω πανίσχυρος. Ας πέφτουν βόμβες τριγύρω κι ας εισβάλλουν στρατεύματα. Βγαίνω από το δωμάτιο, σκύβω από τη σκάλα και φωνάζω: «Γυναίκα, υπάρχει πρόοδος, υπάρχει δρόμος. Όλα προχωρούν καταπώς πρέπει. Μην ακούτε τους πολεοδόμους και τους αρχιτέκτονες, που όλα τα βλέπουν μαύρα στο μέλλον. Δεν ξέρουν. Μην τους έχετε εμπιστοσύνη. Το ποτάμι δεν μπορεί να σταματήση και οι χιλιάδες τα τραγούδια που δεν γράφτηκαν ποτέ, όλα μαζί, ξαφνικά, θα βγουν στον αέρα. Και όλες οι αντέννες των τηλεοράσεων, όλοι οι ασύρματοι και όλα τα μικρόφωνα θα στραφούν προς το μέρος μας!»76 Όταν, τον Αύγουστο του 1967, ο Σαββόπουλος ζούσε τον εφιάλτη της φυλακής, έκανε μια σημαντική ανακάλυψη που διηγήθηκε αργότερα: «Μερικές φορές, και ιδίως τ’ απογεύματα, άκουγα τους άλ74 Σαββόπουλος, συνέντευξη στον Ρ. Σ., Επίκαιρα, 11 Δεκεμβρίου 1970. 75 Μυλωνάς (1985), 216. 76 Επίκαιρα 96, 1970.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=