JASON REKULAK 24 μπορούσα να κρατηθώ κι έκανα άλλη μια ερώτηση: «Είναι στη φυλακή ο πατέρας του Έινταν;» «Όχι, τίποτα κακό δεν συμβαίνει». «Είναι διάσημος; Ηθοποιός, ας πούμε;» «Δεν είναι ηθοποιός». «Αλλά είναι διάσημος;» «Σου είπα: Δεν είναι ώρα για τέτοιες κουβέντες». «Πες μου μόνο τ’ όνομά του, Μάγκι. Θα τον ψάξω στο Google». Για μια στιγμή μου φάνηκε πως το τηλέφωνο ήταν νεκρό. Σαν να έπεσε η γραμμή ή σαν να είχε κλείσει το μικρόφωνό της για να συμβουλευτεί κάποιον. Και μετά την ξανάκουσα. «Θεωρώ πως πρέπει να βρεθούμε και να τα πούμε. Να πάμε για φαγητό οι τρεις μας, εγώ, εσύ κι ο Έινταν. Θα μπορούσες ίσως να έρθεις μέχρι τη Βοστόνη;» Φυσικά και μπορούσα να πάω μέχρι τη Βοστόνη. Μέχρι και στον Βόρειο Πόλο θα πήγαινα με το αμάξι, αν μου το ζητούσε η Μάγκι. Πρότεινε να βρεθούμε το Σάββατο το βράδυ στις εφτά η ώρα και μου έδωσε το όνομα μιας ιρλανδικής παμπ στην οδό Φλιτ, κοντά στο παλιό Κοινοβούλιο. Και επέμεινε ότι πρέπει να κλείσει το τηλέφωνο για να πάει στην πρόβα. «Θα τα πούμε το Σαββατοκύριακο. Ανυπομονώ, πραγματικά». «Κι εγώ» είπα, αλλά δεν μπορούσα να κλείσω το τηλέφωνο χωρίς να προσπαθήσω να απολογηθώ για άλλη μια φορά. «Κι άκου, Μάγκι, συγγνώμη για τα πάντα, εντάξει; Αισθάνομαι απαίσια όλα αυτά τα χρόνια. Το ξέρω ότι τα έκανα μαντάρα. Θα έπρεπε να είχα χειριστεί καλύτερα τα πράγματα κι εύχομαι–» Με διέκοψε ένα αχνό κλικ. Είχε ήδη κλείσει το τηλέφωνο.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=