9 ¥¤¤¤ Ιδιωτικές αναμνήσεις, δημόσιο βλέμμα Η οδός Πατησίων αντανακλά ένα σημαντικό κομμάτι του αστικού πολιτισμού της Αθήνας. Διαθέτει από μόνη της μια ισχυρή συνειρμική δύναμη όχι μόνο για όσους την έζησαν ή τη ζουν στην καθημερινότητά τους αλλά και για όσους έχουν γίνει αποδέκτες αφηγήσεων ή έχουν έρθει φευγαλέα σε επαφή με το αποτύπωμά της. Παρότι είναι λεωφόρος, που εκτείνεται από τα Χαυτεία ως το τέρμα Πατησίων, την ονομάζουμε οδό. Κρατάμε ένα στοιχείο οικειότητας, ορίζουμε μια σχέση προσωπική. Η οδός Πατησίων μοιάζει με ένα ποτάμι μαζί με τους παραποτάμους του. Διακλαδίζεται σε δρόμους και στενά, γεννά πυκνότητες και καμπυλώσεις, οργανώνεται σαν ένα αποκύημα μιας κοινής φαντασίας και εκβάλλει με όλες τις βεβαιότητες και τις ρηγματώσεις του χρόνου. Είναι ο τόπος όπου μεγάλωσα και αυτονοήτως φέρω όλη εκείνη τη σκόνη των αναμνήσεων της ενηλικίωσης σε μια Αθήνα που είναι πλέον παλιά και μάλλον ξεχασμένη. Μια διάθεση αυτοβιογραφίας μέσα από τα σήματα της πόλης είναι ορατή κάθε φορά που επιστρέφω στην ευρύτερη ακτίνα της Πατησίων. Από την περιοχή του Μουσείου ως τη Φωκίωνος Νέγρη και την πλατεία Αμερικής υπάρχουν τα κοιτάσματα της προσωπικής και συλλογικής ιστορίας. Συχνά έχω την αίσθηση ότι ξεκλειδώνω ένα σπίτι χωρίς ενοίκους, μα με όλη την οικοσκευή του ανέγγιχτη, μαζί με όλους τους ήχους και τις μυρωδιές μιας ορισμένης εποχής. Στα παλιά ντουλάπια βρίσκω με τη φαντασία μου τις συσκευασίες των μπισκό-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=