19 ÐÚÔƾР• ÍÂÕƾ ÊÈÁÑÕÐÚ ώστε να ανεγερθεί και το παρακείμενο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Η ιστορία της εθνικής ευεργεσίας είναι απόλυτα συνυφασμένη με το σύνολο σχεδόν της δημόσιας αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα. Είναι αυτονόητο ότι η ανέγερση του Πολυτεχνείου, σε σχέδια του Λύσσανδρου Καυταντζόγλου, και του Μουσείου αποτέλεσε τη βάση και τον πυρήνα ανάπτυξης της οδού Πατησίων ως ενός αστικού βουλεβάρτου. Σταδιακά, έγιναν επενδύσεις ολόγυρα και ως τις αρχές του 20ού αιώνα μια νέα γειτονιά με κομψές κατοικίες είχε οργανωθεί στα πέριξ. Αλλά είναι και το ίδιο το κτίριο του Μουσείου που αξίζει την προσοχή μας. Αν σταθούμε στον παλαιό πυρήνα του 19ου αιώνα (γιατί αργότερα έγιναν επεκτάσεις με νέες πτέρυγες), θα δούμε τη γνώριμη ευγενή όψη με τους τέσσερις ιωνικούς κίονες και τους δύο βραχίονες αριστερά και δεξιά της κεντρικής εισόδου. Η σειρά με τους πεσσούς, εν είδει κιονοστασίου, με το πομπηιανό κόκκινο στους τοίχους, προετοιμάζει το βλέμμα να υποδεχτεί ένα κτίριο-μνημείο, ένα κτίριο-κιβωτό. Αυτό το κόκκινο είναι ένα κρυπτικό επαναλαμβανόμενο αισθητικό στοιχείο που θα το συναντήσει ο περιπατητής σε πολλά σημεία του κέντρου, ως υπόμνηση του τσιλερικού λεξιλογίου. Δεν θα το δει μόνο σε κτίρια του Τσίλερ (Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, «Μπάγκειον», «Μέγας Αλέξανδρος») ή πιθανώς μαθητών και μιμητών του (το παλιό «Εξέλσιορ» στην Ομόνοια) αλλά και σε κτίρια της αστικής αρχιτεκτονικής της δεκαετίας του 1950. Ο Ερνέστος Τσίλερ συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση της πρόσοψης του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και στην επίβλεψη του έργου στην τελική φάση. Η ανέγερση του Μουσείου διήρκεσε πολλά χρόνια, από το 1866 ως το 1889, στο οικόπεδο που, όπως ήδη αναφέρθηκε, πρόσφερε η Ελένη Τοσίτσα και με τη χορηγία της οικογένειας Μπερναρδάκη από την Αγία Πετρούπολη (αναφέρεται στα στοιχεία που παρέχει το ίδιο το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο). Ο Δημήτριος Μπερναρδάκης (1799-1870), γεννημένος στη Ρωσία από Έλληνες γονείς, υπήρξε εύπορος έμπορος και εθνικός ευεργέτης.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=