11 Η γνωριμία με την πόλη γίνεται με την τέχνη και την πρακτική του βαδίσματος. Κτίριο προς κτίριο, μαζί με όλη την αστική παρακαταθήκη που γεννά αβίαστα η καθημερινότητα, ξετυλίγεται σταδιακά όχι μόνο το πανόραμα της πόλης αλλά και το προσωπικό βλέμμα, που λίγο λίγο, δρόμο τον δρόμο, αποσπάται και αυτονομείται. Το βλέμμα του περιπατητή ως αισθητήρας αστικών βιωμάτων. Η ιδιαίτερη κουλτούρα της οδού Πατησίων περιλαμβάνει τις περιοχές του Μουσείου, της Κυψέλης, της πλατείας Αμερικής και πέρα ως την Κλωναρίδου, αλλά και τις παράλληλες οδούς Δροσοπούλου και 3ης Σεπτεμβρίου. Συγγενεύει με την κουλτούρα της πλατείας Βικτωρίας, της Αχαρνών και του Αγίου Παντελεήμονα, καθώς και με την ατμόσφαιρα όλων των μικρών δρόμων από το Πολυτεχνείο ως το Πάρκο Φιξ. Είναι ένα παλίμψηστο μοναδικής ακρίβειας και σπάνιου πλούτου για να κατανοήσει κανείς, να νιώσει και να συναισθανθεί την αστική επανάσταση που σημειώθηκε σε όλο αυτό το κομμάτι της Αθήνας, κυρίως από το 1915-1920 ως το 1975-80. Είναι ένα κεφάλαιο της ιστορίας της κατοίκησης. Οι σελίδες που ακολουθούν επιχειρούν να συμπυκνώσουν αυτό το πνεύμα της Πατησίων. Ταυτόχρονα επιχειρούν να αναμοχλεύσουν ένα αίσθημα, ιδιωτικό και δημόσιο, και να παραδώσουν αυτό το κεφάλαιο της αστικής ιστορίας σε μια άλλη διάσταση εκτίμησης με προοπτική στο μέλλον για μια καλύτερη διαχείριση. Ο αστικός πλούτος της Πατησίων προσφέρεται για πυκνές αναγνώσεις μιας διαδρομής που αφορά εντέλει το σύνολο της χώρας και διαχρονικά την κοινωνία. Με αφετηρία το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και κατάληξη τη Φωκίωνος Νέγρη και την Κυψέλη, αρχίζουμε τις διαδρομές μέσα στον ιστό της Αθήνας, για να κατανοήσουμε βαθύτερα όσα αγαπάμε. Και όσα μας ενώνουν σε αυτήν τη μεγάλη πόλη. Νίκος Βατόπουλος
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=