Από τον Όθωνα στον Χαρίλαο Τρικούπη

Ο ΚΌΣΜΟΣ ΤΗΝ ΕΙΚΟΣΑΕΤΊΑ 1860-1880 33 κίνημα εναντίον των Πρώσων. Εν τω μεταξύ, το Παρίσι αλώθη- κε, αλλά ο Μπίσμαρκ θέλησε να φανεί μεγαλόψυχος τόσο προς τους ηττημένους όσο και προς τη διεθνή κοινότητα. Επέτρεψε λοιπόν σε μια κατά κράτος ηττημένη χώρα να ανακηρυχθεί ανε- ξάρτητη και ελεύθερη δημοκρατία (Γ΄ Γαλλική Δημοκρατία), με πρόεδρο τον Αδόλφο Θιέρσο. Ωστόσο, η εσωστρέφεια ήταν το μεγαλύτερο ελάττωμα της Γαλλίας, και αυτό το γνώριζε ο Μπί- σμαρκ. Πράγματι, την 1η Μαρτίου 1871 ξέσπασε η Κομμούνα του Παρισιού. Πυρήνας της ήταν οι πρώην υπερασπιστές της γαλλικής πρωτεύουσας, οι οποίοι εναντιώθηκαν στην εκλογή του Θιέρσου. Αργότερα, μια ετερόκλητη ομάδα αντιδραστικών και ριζοσπαστών Γάλλων συνασπίστηκε με αυτούς, προκαλώντας χάος. Ο γαλλικός στρατός, που είχε αποτύχει να αντιμετωπίσει τους Πρώσους στο πεδίο της μάχης, κατέστειλε την εξέγερση, εξοντώνοντας εκατοντάδες άοπλους Γάλλους πολίτες στους δρό- μους του Παρισιού. Τελικώς, οι Πρώσοι εγκατέλειψαν τη Γαλλία το 1873. Νέος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας εκλέχθηκε ο στρατάρχης Μακ Μαόν, ο οποίος διέλυσε την κομμούνα. Ο Μπίσμαρκ παρακολουθούσε απαθής τις εξελίξεις. Το ξεκίνημα της δεκαετίας του 1860 ήταν μια πολλά υποσχό- μενη περίοδος για τη Γαλλία, που ονομάστηκε «Φιλελεύθερη αυ- τοκρατορία» (αυξημένες εξουσίες στο νομοθετικό σώμα, οικονο- μική ανεξαρτησία κ.ά.). Όμως, ο Ναπολέων δεν φάνηκε αντάξιος των νέων προκλήσεων, με αποτέλεσμα η φιλελευθεροποίηση να επιτρέψει τη συγκρότηση μιας συμπαγούς αντιπολίτευσης, που ολοένα ενισχυόταν με την πάροδο του χρόνου. Η πρώτη διπλωματικά λανθασμένη κίνηση του Παρισιού εί- χε να κάνει με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το 1861, το Μεξικό κήρυξε πτώχευση και οι δανειστές του (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Ισπανία) διέταξαν τα στρατεύματά τους να εισβάλουν