JULIAN BARNES 20 μνήσεις»; Διότι αυτό που συμβατικά θεωρούμε ανάμνηση είναι κάτι το οποίο στο διάβα της ζωής μας συχνά ή σπάνια αποθηκεύεται στη μνήμη· κάτι που μεταλλάσσεται ελαφρά κάθε φορά που το αφηγούμαστε, ώσπου να σταθεροποιηθεί τελικά σε μια εκδοχή που πείθουμε τον εαυτό μας ότι είναι η αλήθεια. Όταν όμως το αρχικό υποκείμενο της εν λόγω κλινικής έκθεσης βίωσε μια «πλήρη και λεπτομερή αναδρομή» στην επίσκεψή του στην Έκθεση του Μόντρεαλ, κατά πάσα πιθανότητα επρόκειτο για κάτι που δεν είχε αναπολήσει παλαιότερα (αν και η οικογένειά του αναμφίβολα αναφερόταν σ’ εκείνη την επίσκεψη). Επομένως δεν ήταν μια φυσιολογικά εξασθενημένη ανάμνηση αλλά μάλλον μια αναπαράσταση της αρχικής εμπειρίας, μια ακριβής αναβίωση όχι όσων θα θυμόταν, ενήλικας πλέον, αλλά όσων είχε δεχτεί ο εγκέφαλος του μικρού αγοριού εκείνη τη λησμονημένη μέρα πριν από τόσα χρόνια. Δεν θα ήταν δηλαδή μια «παρθένα ανάμνηση», αλλά το ίδιο το γεγονός όπως το είχε επεξεργαστεί εκείνη τη στιγμή ο εγκέφαλος. Μήπως αυτό θα σε δελέαζε να δοκιμάσεις έναν μικρό αυτοτρυπανισμό; Δύο δεδομένα που πρέπει να αναφερθούν σ’ αυτό το στάδιο: 1. Θα υπάρξει μια ιστορία –ή μια ιστορία μέσα στην ιστορία–, αλλά όχι ακόμη· και 2. Αυτό θα είναι το τελευταίο μου βιβλίο.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=