ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ 15 θα αντιμετώπιζες το αρχείο –το χρονολογικό αρχείο– που θα περιείχε όλα τα ψεύδη, όλες τις υποκρισίες, όλες τις σκληρότητες, και τις αποτρέψιμες και τις (φαινομενικά) αναπόφευκτες, όλες τις σημαντικές παραλείψεις σου, τις προσποιήσεις, τις αθετημένες υποσχέσεις, τις απιστίες σου λόγω και έργω; Όχι μόνο τα λάθη που διέπραξες, αλλά και όσα φαντάστηκες ή επιθύμησες. Θυμάσαι τη διάσημη συνέντευξη του προέδρου Τζίμι Κάρτερ περί λαγνείας στο Playboy, στην οποία ομολόγησε με τόλμη «Έχω μοιχεύσει νοερά πολλές φορές»; Το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε οι περισσότεροι από εμάς, παρότι έχουμε την τάση να διατηρούμε στη συνείδησή μας μόνο τις πιο γοητευτικές και λιγότερο ενοχοποιητικές φαντασιώσεις μας. Τι γίνεται όμως μ’ εκείνες τις επαίσχυντες, ανομολόγητες, ανήθικες νοερές απιστίες που επιλέξαμε να καταπνίξουμε; Υπήρχε και δεύτερο μέρος στην περίφημη ομολογία του προέδρου Κάρτερ, το οποίο μου φαίνεται ακόμα πιο τολμηρό. Αφού ομολόγησε τις αμαρτίες των ονείρων του, συνέχισε: «Είναι κάτι που ο Θεός αναγνωρίζει ότι θα κάνω –και έχω κάνει– και ο Θεός με συγχωρεί γι’ αυτό». Σε έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει αυτή η φράση φαντάζει το λιγότερο αλαζονική. Όχι μόνο θα συγχωρήσει ο Παντοδύναμος τον Τζίμι Κάρτερ την Ημέρα της Κρίσεως, αλλά τον συγχωρεί και καθ’ οδόν, κάθε φορά που χτυπάει η μοιχαλίδα καρδιά του. Ίσως βέβαια η διαίσθηση των προέδρων να συλλαμβάνει καλύτερα από εμάς τους κοινούς θνητούς τη φύση και τη μεγαλοψυχία της Θεότητας. ***
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=