ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ 13 (και ο αφηγητής του) γευόμενος τη μαντλέν – η οποία, παρεμπιπτόντως, δεν είναι ακριβώς «μπισκότο», αλλά ένα αφράτο κεκάκι με καμπυλωτή, ραβδωτή φόρμα, όμοιο με το όστρακο που λέγεται «κοχύλι του προσκυνητή». Ο ασθενής αποκάλυψε ότι «η γεύση της μηλόπιτας πυροδοτούσε αναμνήσεις από όλες τις πίτες που είχε δοκιμάσει στη ζωή του, οι οποίες αναδύονταν με χρονολογική σειρά και κατέκλυζαν το μυαλό του σαν καταρράκτης». Όπως είπα, η πρώτη μου αντίδραση ήταν ανησυχία: Φαντάσου τέτοιες αστραπιαίες επιθέσεις από λησμονημένες αναμνήσεις, μια ιστορική χιονοστιβάδα να σαρώνει την αντίληψή σου για το παρόν, ξεριζώνοντας αυτή καθαυτή την αίσθηση του εαυτού. Επιπλέον, όπως επισήμανε ένας φίλος, τι θα συνέβαινε αν αυτή η πυροδοτική ανάμνηση δεν ήταν τόσο ζωογόνος και ευχάριστη όσο το να τρως μηλόπιτα; Τι θα συνέβαινε, είπε, αν άφηνες μια πορδή, όσο αθόρυβη κι αν ήταν, και στη συνέχεια σού παρουσιάζονταν με χρονολογική σειρά όλες οι πορδές που είχες αμολήσει ως τότε; Και ούτω καθεξής – ο καθένας μπορεί ανετότατα να εισφέρει τα δικά του παραδείγματα. Φαντάσου την εξουθενωτική σκέψη –ή εικόνα– μερικών χιλιάδων σάντουιτς με μπέικον να περνούν αστραπιαία απ’ το μυαλό σου· άραγε η ποιότητα και οι διαφορές τους θα αναπαράγονταν ατόφια, συνοδευόμενες και από την αντίδρασή σου στο καθένα; Έχω πλέον περάσει τα εβδομήντα πέντε και, όπως οι περισσότεροι ηλικιωμένοι, κατά καιρούς βαριέμαι τον εαυτό μου – για την ακρίβεια, βαριέμαι την αενάως ανακυ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=