11 ΤΙΣ ΠΡΟΆΛΛΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΊΗΣΑ μια ανησυχητική πιθανότητα. Ή μάλλον κάτι χειρότερο: ένα ανησυχητικό γεγονός. Έχω μια παλιά φίλη, μια ακτινολόγο, που εδώ και χρόνια μού στέλνει αποκόμματα από το British Medical Journal. Ξέρει πως τα ενδιαφέροντά μου τείνουν προς το μακάβριο και το ακραίο. Στη μνήμη μου –σ’ εκείνον τον ασταθή τόπο όπου η αλλοίωση και η ωραιοποίηση αλληλεπικαλύπτονται– έχω καταχωρίσει περιπτώσεις ασθενών που τινάχτηκαν στον αέρα όταν ένα υπερθερμασμένο νυστέρι προκάλεσε ανάφλεξη στα αέρια του σώματός τους και άλλες από τις πρώτες μέρες του αξονικού τομογράφου, όταν τύχαινε εσωτερικά συρμάτινα ράμματα να εκτοξεύονται σαν θραύσματα στον μαλακό ιστό. Αυτές οι ιστορίες συνοδεύονται ενίοτε από φωτογραφίες: Ένα παράδειγμα είναι η περίπτωση ενός άντρα που άφησε τα νύχια των ποδιών του να φτάσουν σε τέτοιο μήκος –συνεστραμμένα επί μέτρα ολόκληρα, αν θυμάμαι καλά–, ώστε για χρόνια δεν μπορούσε να περπατήσει. Ύστερα είναι και οι καθημερινές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γιατροί, όπως η αφαίρεση απρόσμενων αντικειμένων που έχουν καταποθεί (σακούλες με καρφιά, ας πούμε) ή έχουν εισαχθεί βίαια στο ορθό. (Στα παλιά χρόνια δημοφιλείς πρωκτικές αυτοεμφυτεύσεις αποτελούσαν οι μικρογραφίες της προτομής του Ναπολέοντα, μια συνήθεια που αναμφίβολα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=