Ανάμεσα στα δάση και τα νερά

A N A M E Σ Α Σ Τ Α Δ Α Σ Η Κ Α Ι Τ Α Ν Ε Ρ Α 31 φυρο από τους φίλους μου στο Έστεργκορμ – έτσι βρέθηκε ένα τρίτο σκαμνί. Ήταν ντυμένοι με χοντρά ρούχα από πολύ τραχύ λευκό μάλ- λινο ύφασμα. Αντί για βουκέντρες και γκλίτσες, στα γόνατά τους είχαν ξύλινα ραβδιά σημαδεμένα με τη γυαλάδα του χρό- νου που λέπταιναν στην άκρη και στην κορυφή είχαν μια μικρή λεπίδα τσεκουριού, ενώ στα πόδια φορούσαν τα μοκασίνια που για πρώτη φορά είχα δει σε Σλοβάκους στην Μπρατισλάβα: κιτρινωπά μονόξυλα από βακέτα με γυριστή μύτη ραμμένα ολόγυρα με λουριά που τυλίγονταν γύρω από τις καλυμμένες κνήμες τους μέχρι τη μέση της γάμπας. Εντωμεταξύ, στο εσω- τερικό τους, αναπαυτικά σπαργανωμένα σε στρώσεις άσπρης τσόχας, τα πόδια τους ξεχειμώνιαζαν μέχρι το πρώτο κρώξιμο του κούκου. Ο νεότερος ήταν ένα αγριωπό αγόρι με επίμονο βλέμμα και αναστατωμένα μαλλιά. Γνώριζε περίπου δέκα λέξεις γερμανικών που τις είχε μάθει από τους Schwobs των γειτονικών χωριών (αργότερα άκουσα ότι επρόκειτο για Σουηβούς που είχαν εγκα- τασταθεί εκεί κοντά) και είχε ένα μεταδοτικό, τρελούτσικο γέλιο. Ο ασπρομάλλης πατέρας του μιλούσε μόνο ουγγρικά και τα μά- τια του, βαθιά χωμένα σε ρυτίδες, έχασαν κάθε επιφυλακτικό- τητα καθώς αδειάζαμε το μπουκάλι. Μετά βίας κατάλαβα ότι τα ελάφια, που τα περιέγραψα με ανοιχτά δάχτυλα για τα κέρατα που τους έλειπαν, ανήκαν σε έναν föherceg (που αργότερα αποδείχθηκε ότι σημαίνει αρχιδού- κας). Συνεχίζοντας στη γλώσσα των χειρονομιών, ο νεότερος χοιροβοσκός γρύλισε, μόρφασε έντονα και λύγισε τους δείκτες του για να αναπαραστήσει τους χαυλιόδοντες των αγριογού- ρουνων που καραδοκούσαν στους γύρω θάμνους · μετά τους στριφογύρισε διαγράφοντας σπείρες που δεν μπορούσαν παρά