Ανάμεσα στα δάση και τα νερά

Π Α Τ Ρ Ι Κ Λ Η Φ Ε Ρ Μ Ο Ρ 26 τερα στο ύψος των δεντροκορφών διασχίζοντας το ποτάμι προς τη Σλοβακία, ο ήλιος φώτιζε την πάνω πλευρά των φτερών τους · μετά έπαιρναν ύψος και, κινούμενοι κυκλικά, επέστρεφαν στην Ουγγαρία κρατώντας τα φτερά τους σχεδόν ασάλευτα. Προσγειώ­ νονταν με ξυλαράκια στα ράμφη τους, ελίσσονταν με προσοχή πάνω στις στέγες με τα μαύρα φτερά πτήσης ανοιχτά σαν δάχτυ- λα σχοινοβάτη που πασχίζει να ισορροπήσει. Είναι πουλιά που δεν κελαηδούν, επιδίδονται όμως σε ένα αδέξιο αυτοσχέδιο τραγούδι ερωτοτροπίας: γέρνοντας προς τα πίσω, ανοιγοκλεί- νουν γρήγορα το ράμφος τους δημιουργώντας έναν κρότο σαν χτύπημα επίπεδων ξύλων. Σ’ ένα από αυτά τα παραποτάμια χω- ριουδάκια καμιά ντουζίνα από εκείνους τους ερωτιάρηδες πε- λαργούς ακούγονταν σαν πλήθος καστανιέτες. Σε ξαφνικές εξάρ- σεις, πηδούσαν ένα δύο μέτρα στον αέρα και προσγειώνονταν άτσαλα, γλιστρώντας επικίνδυνα πάνω στις αχυροσκεπές. Την προηγούμενη νύχτα η υπέροχη πομπή τους απλωνόταν για μίλια στον ουρανό. Τώρα βρίσκονταν παντού, και καθ’ όλη τη διάρκεια των επόμενων εβδομάδων δεν μπορούσα να τους συνηθίσω. Το κροτάλισμά τους μου προξενούσε μια παράξενη συγκίνηση και ήταν το κυρίαρχο μουσικό θέμα του ταξιδιού, η δε ομορφιά που χάριζαν στις περιοχές που ακολουθούν διήρκεσε μέχρι τον Αύ- γουστο, όταν, στα βουνά της Βουλγαρίας, παρακολούθησα τε- λικά ένα μεγάλο λεφούσι να αχνοσβήνει κατευθυνόμενο στην Αφρική. Ήταν Πρωταπριλιά του 1934 και Κυριακή του Πάσχα: δύο ημέρες μετά την πανσέληνο, έντεκα από την ισημερία, σαράντα επτά από τα δέκατα ένατα γενέθλιά μου και εκατόν έντεκα από την ημέρα που ξεκίνησα, αλλά λιγότερο από ένα εικοσιτετράω- ρο αφότου είχα διασχίσει τα σύνορα. Η απέναντι όχθη ήταν ακό- μα Σλοβακία, αλλά έπειτα από κάνα δυο μίλια ένας παραπόταμος