Ανάμεσα στα δάση και τα νερά

A N A M E Σ Α Σ Τ Α Δ Α Σ Η Κ Α Ι Τ Α Ν Ε Ρ Α 25 ανάμεσα από τις τσάντες του υπαινισσόταν τη χθεσινοβραδινή λαμπρότητα. Πήγαμε να δούμε τους πίνακες στο παλάτι του αρχιεπισκόπου · γιατί δεν έρχομαι με το αυτοκίνητό του;– μου είπε μετά. Θα μπορούσαμε να φτάσουμε στη Βουδαπέστη στο άψε σβήσε. Με απροθυμία έμεινα πιστός στις αρχές μου –δεν δεχόμουν να με μεταφέρουν παρά μόνο σε μεγάλη κακοκαιρία–, και κάναμε σχέδια να συναντηθούμε στην πρωτεύουσα. Με χαι- ρέτησε με ένα νεύμα και απομακρύνθηκε με μεγάλη ταχύτητα · μετά τους αποχαιρετισμούς στου δημάρχου μάζεψα τα πράγμα- τά μου και έφυγα κι εγώ. Συνεχώς αναρωτιόμουν εάν όλη η Ουγγαρία θα ήταν έτσι. Από το μονοπάτι που ανηφόριζε κατά μήκος των παρυφών του δάσους, ματιές προς τα πίσω φανέρωναν έλη, και δέντρα, και ένα χερσότοπο με ψηλούς θάμνους, και το μεγάλο ποτάμι να χωρίζεται και να ενώνεται ξανά γύρω από μια αλυσίδα νησιών. Μπορούσα να διακρίνω τα νεροπούλια να πετάγονται ψηλά και να διαγράφουν κύκλους σαν σύννεφα κόκκων σκόνης και να διαστίζουν τη λιμνοθάλασσα με αμέτρητους παφλασμούς όταν κούρνιαζαν και πάλι. Μετά τα έκρυψε μια ανυψωμένη έκταση. Οι πρόποδες υψώνονταν απότομα στην άλλη πλευρά, πιο κάτω μικρότεροι λόφοι αλληλεπικαλύπτονταν και η μηλωτή των δε- ντροκορφών έδωσε τη θέση της σε πετροράχες από πωρόλιθο και πορφυρίτη · στα σημεία που συνέκλιναν, το πράσινο ποτάμι γοργοκυλούσε βαθύ. Πότε πότε εμφανιζόταν ένα χωριό και πάνω σε αχυροσκεπές και καμινάδες οι πελαργοί στέκονταν στο ένα πόδι ανάμεσα από τα κλαδιά των παλιών φωλιών. Καθώς απογειώνονταν ακούγο- νταν σπαρταριστά φτερουγίσματα, και όταν πετούσαν χαμηλό-