Ανάμεσα στα δάση και τα νερά

Π Α Τ Ρ Ι Κ Λ Η Φ Ε Ρ Μ Ο Ρ 24 τα ουγγρικά ξεχύνονταν με τον ευδιάθετο χειμαρρώδη ρυθμό του δακτυλικού μέτρου. «Ας δούμε πώς τα πάνε αυτά τα πουλιά» είπε ο μέντοράς μου γυαλίζοντας το μονόκλ του με ένα μεταξωτό μαντίλι. Περπάτη- σε νωχελικά μέχρι την άκρη των σκαλοπατιών, στηρίχθηκε στο σπαθί του σαν να ήταν κυνηγετικό ραβδί 3 και εξεταστικά έστρε- ψε το βλέμμα του ψηλά μέσα στη νύχτα. Τα δύο ράμφη προεξεί- χαν μέσα από τα κλαδιά δίπλα δίπλα και μόλις που μπορούσαμε να διακρίνουμε τα πουλιά που είχαν επιστρέψει και κοιμόντου- σαν βαθιά στις σκιές. «Όμορφα!» είπε. «Παίρνουν έναν ωραίο υπνάκο». Όταν ξανασυναντήσαμε τους άλλους προσέφερε σε όλους ένα τσιγάρο από την ταμπακέρα του, επέλεξε προσεκτικά ένα για τον εαυτό του και το χτύπησε ελαφρά στο πολυκαιρισμένο χρυ- σάφι. Τρεις τολύπες καπνού έγειραν γύρω από τη φλόγα του αναπτήρα του σε μια βραχύβια πυραμίδα και διαλύθηκαν. Τρά- βηξε μια βαθιά ρουφηξιά, την κράτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά, με έναν μακρύ αναστεναγμό, άφησε τον καπνό να δραπετεύσει αργά στο φεγγαρόφωτο. «Το περίμενα με ανυπο- μονησία αυτό» είπε. «Είναι το πρώτο μου από την Τρίτη πριν από τη Σαρακοστή». Το βράδυ τελείωσε με επίσημο δείπνο στο σπίτι του δημάρχου όπου ξεκινήσαμε με μπράντι μπάρακ και χείμαρρους κρασί, μετά τοκάι, και αυτές οι υπέροχα ντυμένες φιγούρες κατέληξαν να περιβάλλονται από αχλή. Έπειτα ο δήμαρχος μου εξήγησε απο- λογητικά ότι το σπίτι του ήταν γεμάτο, και είχε βρεθεί ένα δω- μάτιο για μένα στου γείτονα. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπλεχτώ στα πόδια του! Το επόμενο πρωί, ντυμένο με τα καλά μου –κο- στούμι τουίντ και ζιβάγκο ζέρσεϊ-, ο φιλόζωος φίλος μου με πήρε με μια άγρια Μπουγκάτι και μόνο η πάλα στο πίσω κάθισμα