Ανάμεσα στα δάση και τα νερά

A N A M E Σ Α Σ Τ Α Δ Α Σ Η Κ Α Ι Τ Α Ν Ε Ρ Α 23 αγρών, οι καμπάνες, η χορωδία από τα βούρλα, οι λεπτές σκιές και το ονειρικό φεγγάρι πάνω από το δάσος και τον ασημένιο χείμαρρο – όλα αυτά καθαγίασαν τη νύχτα με τη μαγεία μιας μεγάλης αγαθοεργού δύναμης. Όταν όλα τελείωσαν, οι πάντες βγήκαν και πάλι στα σκαλο- πάτια του καθεδρικού ναού. Η άμαξα περίμενε · ο αρχιεπίσκοπος, φορώντας ξανά το ένδυμα του καρδινάλιου και τον φαρδύ μαν- δύα από ερμίνα, που δήλωνε ότι κατείχε κοσμική όσο και πνευ- ματική εξουσία, ανέβηκε αργά. Ο προσωπικός αξιωματικός του, με τη βοήθεια ενός εφημέριου με προεξέχον μήλο του Αδάμ και γυαλιά πενς-νε και ένας αμαξηλάτης με στολή ουσάρου μάζευαν την ατελείωτη ουρά του ρούχου του σαν ψαράδες τα δίχτυα, μέχρις ότου η άμαξα γέμισε με μουαρέ μεταξωτό στο χρώμα του γεράνιου. Ο εφημέριος ανέβηκε και κάθισε αντίκρυ, ακολούθη- σε ο υπασπιστής του, που στάθηκε όρθιος με τα γαντοφορεμένα χέρια του στη λαβή της πάλας του. Ο ιππηλάτης μάζεψε τη μικρή σκάλα, ένα παλικαράκι με ψηλό γούνινο σκούφο έκλεισε με πάταγο μια πόρτα ζωγραφισμένη με θυρεούς, και όταν και οι δύο τους είχαν πηδήξει πίσω, ο παρόμοια ντυμένος με γούνινο καπέλο αμαξηλάτης τράβηξε απότομα τα χαλινάρια, τα φτερά στρουθοκαμήλου ένευσαν και το τέθριππο με τα σταχτιά άλογα ξεκίνησε. Καθώς η άμαξα κατηφόριζε το λόφο λικνιστή, κύματα χειροκροτημάτων απλώνονταν στο συγκεντρωμένο πλήθος, όλα τα καπέλα σηκώνονταν και ένα χέρι στο παράθυρο, ποιμαντορι- κά δαχτυλιδοφορεμένο πάνω από το κόκκινο γάντι, ανέμιζε ευ- λογώντας. Πάνω στα φεγγαρόλουστα σκαλοπάτια όλοι αγκαλιάζονταν, ανταλλάσσοντας πασχαλινές ευχές και φιλιά στα χέρια και το μάγουλο. Οι άντρες φόρεσαν τα γούνινα καπέλα τους και έφτια- ξαν την κλίση των μανδύων τους και, έπειτα από ώρες λατινικών,