34 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΒΑΛΟΣ μιλώντας με τον συγγραφέα του παρόντος βιβλίου, τα χαρακτήρισε «υπολείμματα», «απομεινάρια» προηγούμενων περιόδων. Τραγούδια που δεν χώρεσαν, δεν ταίριαξαν ή δεν έπεισαν την ώρα της τελικής επιλογής για άλλους δίσκους. Ένας απόηχος από τις ηχογραφήσεις των Λάφυρων, κάποιες απόπειρες που δεν βρήκαν τον δρόμο τους για τον δίσκο Της αγάπης γερακάρης, σκόρπια υλικά απ’ το εργαστήριο τραγουδοποιίας του. Όμως η μουσική υπακούει στους δικούς της νόμους. Κάτι που σήμερα ίσως θεωρείς ελάσσον και περιφερειακό, αύριο μπορεί να γίνει μείζον και κεντρικό. Και κάποια στιγμή, ο Θανάσης άρχισε να διακρίνει έναν υπόγειο δεσμό ανάμεσα σε αυτά τα τραγούδια. Κάτι αδιόρατο: μια κοινή ατμόσφαιρα, μια φυσική σύνδεση, ίσως μια μεταφυσική συγγένεια. Ο Βραχνός προφήτης, λοιπόν, δεν ξεκίνησε ως δίσκος. Ξεκίνησε σαν ένα σκονισμένο ράφι με παράταιρα ηχητικά υλικά. Αλλά μέσα σε αυτό το χάος –μια έννοια που τόσο πολύ αγαπά ο Παπακωνσταντίνου– άρχισε να διαφαίνεται μια άλλου είδους τάξη. Μια ενότητα που δεν βασιζόταν στο ύφος ή τη φόρμα, αλλά σε ένα κοινό πνεύμα. Και ήταν αυτό το πνεύμα που τελικά οδήγησε στη μοιραία, εκ μέρους του Θανάση και του Μπάμπη, αποδοχή: πως αυτά τα b-sides δεν ήταν πενιχρά αποσπάσματα, αλλά αυτοτελή, σπουδαία κεφάλαια ενός καινούργιου «βιβλίου». Έτσι γεννήθηκε ένας από τους πιο σιωπηλά εκκωφαντικούς δίσκους της ελληνικής δισκογραφίας. Και αν έχει κάτι να μας διδάξει, είναι πως καμιά φορά η αλήθεια δεν βρί-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=