OI 8 HΓΕΤΕΣ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ 36 αποκάλεσε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο «αυτόν που θα τερμάτιζε όλους τους πολέμους» (λόγια που συχνά αποδίδονταν εσφαλμένα σε αυτόν),14 αλλά, ανεξαρτήτως αυτού, η φράση καταδεικνύει τον ενοποιητικό σκοπό των ιδεών και των προτάσεών του. Για να το επιτύχει, ο Ουίλσον συνηγόρησε στην αλλαγή της βάσης συγκρότησης κυρίαρχων κρατών. Οι εμπόλεμοι ήταν πολυεθνικές αυτοκρατορίες, που απαρτίζονταν από πλήθος περιοχών και λαών, οι ηγεμόνες των οποίων είχαν καταφέρει να κατακτήσουν και να διατηρήσουν στην εξουσία τους. Εφεξής, τόνισε ο Ουίλσον, η κυριαρχία έπρεπε να βασίζεται στην αρχή του εθνικού αυτοπροσδιορισμού. Το έθνος όφειλε να αποτελεί τη βάση του κράτους, αντικαθιστώντας τις αυτοκρατορικές δυναστείες του πλανήτη.* Επίσης, ο Ουίλσον ήθελε οι νέες, ανεξάρτητες χώρες να κυβερνώνται δημοκρατικά. Όσον αφορά τη διεθνή σκηνή, δεν έδωσε στη δημοκρατία την ίδια σημασία που επρόκειτο να αποκτήσει, ιδίως στην εξωτερική πολιτική της χώρας του, τις δεκαετίες μετά την πολιτική δραστηριότητά του, ούτε προσέφερε κάποιο είδος καθοδήγησης σχετικά με την υιοθέτηση αυτής της μορφής διακυβέρνησης. Μοιάζει να είχε πιστέψει ότι, από τη στιγμή που τα κράτη θα προέκυπταν από ένα έθνος, θα γίνονταν αυτόματα δημοκρατίες, με τον έναν ή τον άλλον * Ο Ουίλσον χρησιμοποιούσε τον όρο «εθνικός αυτοπροσδιορισμός» με φειδώ. John Milton Cooper Jr., Woodrow Wilson: A Biography, Νέα Υόρκη: Alfred A. Knopf, 2009, σ. 6. Παρ’ όλα αυτά, η ιδέα κατείχε κυρίαρχη θέση στη σκέψη του. Τα 9, 10 και 13 από τα 14 σημεία, για παράδειγμα, κάνουν λόγο για εθνικά κράτη για την Ιταλία, τους λαούς της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων και της Πολωνίας.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=