OI 8 HΓΕΤΕΣ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ 28 Το 1890, ο Ουίλσον επέστρεψε στο Πρίνστον ως μέλος της σχολής και το 1902 έγινε πρόεδρος του πανεπιστημίου. Αφιέρωσε την προεδρία του στην προώθηση μεταρρυθμίσεων, μέσω των οποίων ήλπιζε ότι θα καθιστούσε το Πρίνστον έναν φορέα με σοβαρή πνευματική υπόσταση, δίνοντας έμφαση σε δύο πρωτοβουλίες: σε αυτό που αποκλήθηκε «Τετραμερές Σχέδιο»,2 το οποίο σχεδίαζε να κάνει τις φοιτητικές εστίες να μοιάζουν περισσότερο με εκείνες των Κολεγίων της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ, και στη δημιουργία ενός κολεγίου αποφοίτων στο κέντρο της Πανεπιστημιούπολης του Πρίνστον. Σε αμφότερες τις πρωτοβουλίες του υπήρξε αντίδραση, και ο Ουίλσον αδυνατούσε να τις υλοποιήσει πλήρως. Δύο δεδομένα που συνέβαλαν στην αποτυχία του ήταν η εγωιστική εμμονή του να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο και η ακραία απροθυμία του να συμβιβαστεί. Αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα του θα έκαναν την εμφάνισή τους και στη διάρκεια της προεδρίας του. Παρά τις προσωρινές δυσκολίες, απέκτησε τη φήμη του επιτυχημένου επικεφαλής και έθεσε υποψηφιότητα για κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ με τους Δημοκρατικούς το 1910. Η ανάδειξή του ως υποψηφίου απαιτούσε τη στήριξη των συντηρητικών Δημοκρατικών αξιωματούχων της πολιτείας, την οποία εξασφάλισε. Ωστόσο, στις γενικές εκλογές, όταν δηλαδή έπρεπε να κερδίσει την υποστήριξη πολύ μεγαλύτερου αριθμού ψηφοφόρων του Νιου Τζέρσεϊ, ο Ουίλσον τοποθέτησε εαυτόν στη λιγότερο συντηρητική πτέρυγα του κόμματος, υιοθετώντας την πολιτική ταυτότητα του προοδευτικού. Το Προοδευτικό Κίνημα, το οποίο είχε τόσο Ρεπουμπλικάνους όσο και Δημοκρατικούς υποστηρικτές, μέσα από το οποίο αναδείχθηκε ως επιφανές στέλεχος, στις τελευταίες δεκαετίες
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=