Νικηταράς 19 μαχητικά τον μεγάλο πατριώτη, ο Όθωνας τού απένειμε χάρη. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1841 ο Νικηταράς επέστρεψε στο φτωχικό του σπίτι στον Πειραιά, όπου τον περίμεναν η οικογένειά του και πολλοί φίλοι του. Όμως δεν υποδέχθηκαν τον αγέρωχο πολεμιστή, τον φόβο και τρόμο των εχθρών, αλλά έναν άρρωστο και εξαντλημένο γέροντα. Το προσωπικό του δράμα δεν είχε κορυφωθεί ακόμα. Η επιστροφή του προκάλεσε τέτοια συναισθηματική φόρτιση στη μικρότερη κόρη του, ώστε αυτή έχασε τα λογικά της. Η νέα δυστυχία τού έδωσε τη «χαριστική βολή». Η κακή ψυχολογική του κατάσταση επιδείνωσε ακόμα περισσότερο την υγεία του. Σιγά σιγά άρχισε να χάνει την όρασή του και λίγο πριν πεθάνει, τυφλώθηκε τελείως. Η άδεια ζητιάνου στην «προνομιακή» θέση έξω από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης ήταν το μικρόψυχο «ευχαριστώ» του κράτους! Μικρές «αναλαμπές» ήταν η αναγνώριση της τεράστιας προσφοράς του και η αποκατάστασή του από τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης του 1843. Η πρώτη κυβέρνηση του απένειμε τον βαθμό του υποστράτηγου και το 1847 τον διόρισε γερουσιαστή. Οι τιμές βελτίωσαν την οικονομική του κατάσταση αλλά όχι την κλονισμένη υγεία του. Τα ξημερώματα της 25ης Σεπτεμβρίου 1849 ο ανίκητος «Τουρκοφάγος» απεβίωσε. Στη νεκρολογία του, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αιών, αναφέρθηκε ότι οι μάχες στις
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=